تاریخ: ۱۰:۱۶ :: ۱۳۹۹/۰۲/۳۱
آمریکا برای جلوگیری از رکود بزرگ اقتصادی به ۱۰ تریلیون دلار بودجه نیاز دارد

آتلانتیک گزارش

هفته گذشته دموکرات های مجلس نمایندگان از آخرین بسته کمک اقتصادی همه گیر خود رونمایی کردند. این طرح شامل کمک به خانواده ها، کمک برای هزینه شهرها و ایالت های کرونا زده و بودجه ای اضافی برای انجام آزمایش کرونا، ردیابی آن و حمایت از بیمارستان ها است. میزان آن در حدود ۳ تریلیون دلار است و از این طرح فقط چند هفته پس از آن که رئیس جمهور ترامپ بسته کمک اقتصادی خود را به ارزش حدود ۲ تریلیون دلار امضا کرد، رونمایی شد.
جمهوریخواهان این لایحه را نوعی ولخرجی توصیف کرده اند و آن را مورد تهاجم و انتقاد قرار داده اند. حتی آمریکایی هایی که از این بیماری و تبعات اقتصادی آن رنج می برند، ممکن است از مقدار آن کمی متحیر شوند. آیا واقعاً دولت باید در سه ماه ۵ تریلیون دلار هزینه کند؟ آیا آمریکا توانایی دارد چنین مبلغی را وارد اقتصاد خود کند؟
فعالیت های تجاری کوچک تقریباً در حدود ۵۰ درصد در سطح کشور افت کرده است. صدها هزار شرکت دچار ورشکستگی شده اند. شرکت های بزرگی مانند جی کرو (J.Crew ) و نیمان مارکوس (Neiman Marcus) اعلام ورشکستگی کرده اند، در حالی که دیگران، از جمله میسی(Macy ) در حال تقلا زدن هستند. با وجود برخی اقدامات اما به سختی می توان گفت که یک سوم آمریکایی ها کار می کنند. گزارش اشتغال ماه آینده به احتمال زیاد نشان خواهد داد که برای اولین بار از زمان جنگ جهانی دوم، اکثر آمریکایی ها بطور رسمی شاغل نیستند.
جروم پاول، رئیس بانک مرکزی آمریکا روز چهارشنبه گفت: دامنه و سرعت این رکود بدون سابقه است. کمک به جلوگیری از خسارت های اقتصادی طولانی مدت و حمایت مالی بیشتر می تواند پرهزینه باشد اما ارزش آن را دارد و احیای اقتصادی ما را با قدرت بیشتری به پیش می برد.
برای درک اینکه چرا آمریکا به یک بسته حمایت مالی دیگر نیاز دارد، اجازه دهید بررسی کنیم که ما در کجای کمک دولت هستیم. در ماه مارس، دولت آمریکا قانون کرز (CARES) را تصویب کرد که به روش های گوناگون به خانواده ها و مشاغل کوچک کمک می کرد. معروف ترین بند آن ، شاید پرداخت ماهیانه ۱۲۰۰ دلار برای ده ها میلیون خانواده بود. بیمه بیکاری هفته ای ۶۰۰ دلار کاهش پیدا کرد. کنگره همچنین برای تسریع در توزیع پول نقد اضطراری در مشاغل کوچک و متوسط یک برنامه محافظتی ایجاد کرد.
در حالی که قانون کرز یک شروع چشمگیر بود و بزرگترین بسته محرک یا کمک مالی که تاکنون در تاریخ آمریکا امضا شده است، بود اما کافی نبود. هزاران واحد از واحد های تجاری و مشاغل کوچک نتوانستند بودجه لازم را در روزهای اول دریافت کنند و اکنون دولت های ایالتی و محلی با یک فاجعه از دست دادن درآمد مالیاتی ناشی از بخش فروش و مالیات بر درآمد روبرو هستند که می تواند آنها را وادار به کمک به صدها هزار نفر از مردم بکند و بودجه مراقبت های بهداشتی را در میانه یک بیماری همه گیر کاهش دهد. جلوگیری از یک رکود بزرگ اقتصادی دیگر، نیاز به بودجه بیشتری دارد، این موضوع باید حداقل در چهار جهت گسترش یابد. ایده ها ی ارائه شده در زیر نتیجه مصاحبه با منابعی در کنگره است.
برای خانواده ها با پیش بینی بیکاری ۲۰ درصدی دولت فدرال باید جایگزینی برای بخش بزرگی از درآمد بخش خصوصی پیدا کند و قدمی در این راستا بردارد. این شامل اضافه کردن پرداخت مستقیم به خانواده ها در محدوده ۱۰۰۰ دلاری، تمدید سود بیمه بیکاری ۶۰۰ دلاری و اقدامات مربوط به غذا و مسکن مانند اجاره و وام برای خانواده هایی که ممکن است با از دست دادن مسکن خود روبرو شوند است. لایحه تسکین اقتصادی ایده آل همچنین باید به “پاداش استخدام” برای کارگرانی که از مزایای بیکاری استفاده می کنند، منجر به تسریع در بهبود بازار کار شود. هزینه کل آن ۱٫۲ تریلیون دلار برآورد می شود.
در بخش مشاغل بخشش وام برای بسیاری از شرکت های کوچک تاثیری نداشته است. صنعت گردشگری و همچنین رستوران ها، هتل ها و سالن های تئاتر تقریباً نیمی از خسارات شغلی را در طول بحران به خود اختصاص داده اند اما تنها ۱۰ درصد از کل پول بسته کمک مالی را دریافت کرده اند. دولت فدرال باید وامهایی با بهره صفر را به مشاغل کوچک تضمین کند که آنها بتوانند طی سال های طولانی آن را بازپرداخت کنند. این امر امروز به شرکت ها این اجازه را می دهد که بتوانند هزینه های خود را با دوران پس از همه گیری تطبیق دهند و هزینه کل آن ۶۰۰ میلیارد دلار برآورد می شود.

برای دولت های ایالتی و محلی پس از پایان رکود بزرگ بخش اشتغال دولت ایالتی و محلی همچنان رو به کاهش است و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ حدود ۵۰۰ هزار فرصت شغلی از بین رفته است. این بیماری همه گیر مالیات بر درآمد و فروش را به خطر انداخته است و درآمدهای دولتی و محلی را تامین می کند، به شدت کاهش داده است. تحلیلی که توسط مرکز بودجه و اولویت های سیاست گذاری انجام شده است، تخمین می زند که کمبود بودجه دولت در سه سال آینده می تواند به ۷۰۰ میلیارد دلار برسد.
اگر آمریکا بخواهد ضمن محافظت از بیمارستان ها، مدارس، آتش نشانی ها و سیستم های حمل و نقل از کاهش ناگهانی بودجه، هرگونه امید به بهبودی سریع را حفظ کند، دولت فدرال باید به ایالت ها و دولت محلی کمک مالی کند. بر اساس آخرین طرح مجلس نمایندگان در سال آینده ، یک تریلیون دلار برای دولت های ایالتی و محلی اختصاص می یابد. بهترین اقدام عملی ممکن اختصاص ۵۰۰ میلیارد دلار برای این سال مالی همراه با یک سیستم ماشه خودکار است تا در صورت عدم بهبود وضع درآمد ناشی از مالیات فروش و درآمد در سال ۲۰۲۱ یا ۲۰۲۲ تا ۵۰۰ میلیارد دلار دیگر کمک شود بنابراین هزینه کل آن ۵۰۰ میلیارد دلار تا ۱ تریلیون دلار برآورد می شود.
برای بخش بهداشت عمومی قانون نهایی اقتصاد در وضع همه گیری این است که اقتصاد تا پایان بحران بهداشت عمومی بهبود نمی یابد. آمریکا هنوز وقت دارد تا از آنچه که کشورهای دیگر بهتر از آن انجام می دهند، بیاموزد. این شامل افزایش بودجه برای آزمایشات جمعی، ردیابی مؤثر (از طریق مصاحبه یا نظارت فنی)، تسهیلات قرنطینه اختصاصی، تولید انبوه ماسک، اختصاص بودجه کافی برای کارمندان بخش مراقبت های بهداشتی و بیمارستان های روستایی و هزینه های تهاجمی برای مقابله با ویروس کرونا در طیف گسترده ای از تحقیقات از جمله داروهای ضد ویروسی و واکسن ها است که هزینه کل آن ۲۰۰ میلیارد دلار بر آورد می شود.
برای آینده همه اینها ممکن است کافی نباشند. تنها باید امیدوار بود که آمریکا تقریباً اوج همه گیری داخلی کرونا را پشت سر گذشته باشد. اما اجرای تدابیر فاصله گذاری اجتماعی برای رستوران ها، فروشگاه ها، ورزش، هنر و صنعت هوایی و گردشگری خساراتی به وجود آورده است. برای کم کردن اثر این رکود اقتصادی می توان طی چند سال به چند مرحله تسکین اقتصادی رجوع کرد.
آخرین رکود اقتصادی نشان داد که اثرگذاری کنگره در مقابله با این وضع اغلب کاهش می یابد و دچار ضعف می شود به طوری که کاملاً نیاز به محرک اقتصادی مشاهده می شود. یک راه حل این است که از محرک های اقتصادی خودکار استفاده کرد. کنگره به جای اینکه بتواند بسته کمک های چهار جانبه ای را که در بالا ذکر شد و در برخی بخش ها شرح داده شد آنها را برای مدت یک سال یا دو سال دیگر به صورت خودکار تمدید کند. باید محرک های خودکار به عنوان تثبیت کننده نیز شناخته شوند تا در صورت عدم موفقیت اقتصادی، دولت بتواند هزینه های اضطراری برای خانواده ها، مشاغل، دولت های محلی و بهداشت عمومی را بار دیگر تأمین کند. وقتی این مقدار را به ۳ تریلیون دلاری که قبلاً هزینه شده است اضافه می کنید، ۳ تریلیون دلار دیگر هم در حال حاضر مورد نیاز است و تریلیون ها دلار بیشتر برای تسریع در بهبود وضع اقتصادی آمریکا نیاز است. هزینه کل برای جلوگیری از رکود بزرگ دیگر می تواند حدود ۱۰ تریلیون دلار باشد.
این مقدار بودجه خیره کننده است اما بحران نیز چنین است. اقتصاد آمریکا ۲۲ تریلیون دلار است یا حداقل قبل از بحران این گونه بوده است. اگر دولت فدرال ۱۰ هزار میلیارد دلار بیشتر از هزینه های بعدی اختصاص دهد، مثلاً چهار سال، این به معنای کمک مالی به حدود ۱۰ درصد از کل فعالیت های اقتصادی در طی این دوره است. در اقتصادی که یک پنجم مردم آمریکا از کار بیکار شده اند و چندین صنعت مسیر مشخصی برای عادی شدن ندارند، این فکر مناسبی نیست که یک داروی مالی مناسب برای یک بحران بی سابقه در طی چند سال به یک دهم تولید ناخالص داخلی منحصر شود. این ادعا که هیچ خطری برای هزینه کرد دولت برای هر دوره زمانی وجود ندارد، ناعاقلانه است. اما این خطرات تا حدودی قابل شناخت هستند. بگذارید سه مورد را در نظر بگیریم.

اول، خطر تورم وجود دارد، خطر این که پول زیادی به اقتصاد تزریق شود باعث می شود قیمت کالاهای روزمره افزایش یابد. هیچ کس نمی تواند با اطمینان بگوید که اگر آمریکا با شوک تورمی روبرو شود، در طرف دیگر این بحران وضع چگونه خواهد شد. برای لحظه ای آمریکا باید با این موضوع به خوبی برخورد کند. این هفته، وزارت کار گزارش داد که یک برآورد نشان داد که اقتصاد آمریکا دچار افت بزرگی شده است. اقتصاد آنریکا بزرگترین افت خود را در تاریخ آماری متحمل شده است. ممکن است جمهوری خواهان فکر کنند با مهار کمک های دولت در حال حاضر مانع از بروز برخی بحران های آینده می شوند اما وضع کنونی این اجازه را به شما نمی دهد.
دوم ، ۱۰ تریلیون دلار کمک اقتصادی و محرک به طرز چشمگیری بدهی آمریکا را افزایش می دهد. اما با وجود نرخ بهره حتی پایین تر از نرخ تورم پیش بینی شده، دولت فدرال اساساً می تواند پول را به صورت رایگان وام بگیرد و باید این کار را انجام دهد.
سوم ، برخی ممکن است نگران باشند که بدهی های بالاتر امروز می تواند فردا مالیات بالاتری را به مردم تحمیل کند. اما برای مثال، نارضایتی از مالیات های بالاتر باید در برابر فاجعه اقتصادی ناشی از یک رکود بزرگ که سایه آن در تمام سال های دهه ۲۰۲۰ گسترش می باید، بررسی شود.
محافظه کاران و سایر افراد ممکن است به دلیل بزرگ بودن این رقم یعنی ۱۰ تریلیون دلار از اختصاص آن امتناع کنند. اما حالا زمان هراس از این رقم بالا نیست. به جای اینکه بسته های حمایتی چند تریلیون دلاری را بسته های بزرگی بنامیم باید واقع بین باشیم و بدانیم که این یک پاسخ مناسب به یک مصیبت اقتصادی بزرگ در مدت یک قرن است. آمریکا می تواند از یک رکود اقتصادی بزرگ دیگر جلوگیری کند. اما باید خود را برای هزینه مبالغ مالی که ممکن است تا چند ماه پیش غیرممکن به نظر می رسید، آماده کند.

(Visited 29 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید