تاریخ: ۱۲:۲۵ :: ۱۳۹۹/۰۱/۲۰
اسلام هراسی هندی با چاشنی کرونا

راوی آگراوال
فارن پالسی

آرناب گوسوامی از مجریان تلویزیون هند و مالک یکی از شبکه های طرفدار دولت این کشور به نام ریپابلیک (جمهوری) هفته قبل در یکی از برنامه های خود گفت: «ما در حال بردن بودیم که آن ها هر کاری برای باخت ما انجام دادند.» منظور وی از «ما» تلاش هند برای مبارزه با ویروس کرونا در این کشور است. منظور وی از «آن ها» جنبش اسلامی «جماعت تبلیغی» است که یکی از بزرگترین تجمعات آن ها در دهلی نو در اوایل ماه مارس به عنوان یکی از منابع اصلی گسترش ویروس کرونا در هند تلقی می شود.
ولی برای آن هایی که برنامه تلویزیونی اختلاف برانگیز این مجری را به صورت مستمر پیگیری می کنند، منظور وی از «ما» و «آن ها» به عنوان روشی در نظر گرفته می شود که جمعیت یک میلیارد و دویست میلیون نفری هندوها از جمعیت دویست میلیون نفری مسلمانان هند که بزرگترین دموکراسی جهان در نظر گرفته می شود، جدا شود. این قبیل پیام سازی به ظاهر موفق هم بوده است. گزارش های مطبوعات نشان می دهد هشتگ #جهاد کرونا ۳۰۰ هزار بار روی توئیتر ظاهر شده است. برخی از سیاستمداران وابسته به حزب حاکم بهاراتیا جیناتا، نشست گروه جماعت تبلیغی را «تروریسم کرونا» نامیدند که آشکار نشان دهنده اسلام هراسی است.
در این حال، اخبار جعلی نیز به شعله ورتر شدن دامنه اختلافات فرقه ای کمک کرد. همانگونه که بازفید گزارش کرد، تصاویر ویدئویی که در آن مردان مسلمان را در حال نفس کشیدن سخت نشان می دهد و ویدئوی دیگری که در آن یک مردم مسلمان روی یک افسر پلیس آب دهن می اندازد و ظاهراً هدف از هر دوی این اقدامات گسترش دادن ویروس کروناست در سطح رسانه های اجتماعی هند شدیداً گسترش یافت. بعداً مشخص شد این تصاویر ویدئویی متعلق به ماه ها قبل بوده است و ربطی به کرونا ندارد، ولی تاثیر مخرب خود را به جا گذاشته بود.
البته به گروه جماعت تبلیغی می توان انتقاداتی را وارد دانست. این گروه نشست سالانه خود را از ۸ تا ۱۰ مارس با حضور هزاران تن از طرفداران خود از سراسر کشور در منطقه نظام الدین غربی دهلی نو که محل شلوغی است، برگزار کرد. ظن و گمان بر این است که برخی از حاضران در این نشست حدود یک ماه قبل در نشستی مشابه در کوالالامپور شرکت کرده بودند. نشست کوالالامپور بعداً به عنوان منبع صدها مورد از ابتلا به کووید ۱۹ در منطقه جنوب شرق آسیا تلقی شد. منطقه نظام الدین غربی نیز که یک مکان مقدس معروف و پرتردد مسلمانان است، به شکلی ویژه در برابر شیوع سریع این ویروس آسیب پذیر است. مقامات محلی می توانستند اقدامات احتیاطی بیشتری در پیش گیرند، یا این تجمع سالانه زوار را به تعویق اندازند.
صرف نظر از این قبیل انتقادات، مسلمانان تنها گروهی نبودند که در آن زمان در هند تجمعاتی برگزار کردند، ولی با این حال به شکلی غیرمتناسب، آماج سخنان تند در سراسر کشور قرار گرفته اند. همانگونه که رعنا ایوب روزنامه نگار گزارش کرده است، نفرت دینی هزینه هایی را نیز در پی داشته است مثلا هفته قبل یک کودک تازه متولد شده بعد از اینکه مسئولان یکی از بیمارستان ها از پذیرش خانواده مسلمان وی امتناع کردند، جان خود را از دست داد.
شاید بدتر از این هم در راه باشد. ناسید هاجری نویسنده کتاب «خشم نیمه شب: میراث مرگبار تجزیه هند» هفته قبل به بلومبرگ گفت: در نتیجه تجزیه هند در سال ۱۹۴۷، حدود ۱۴ میلیون تن مجبور به عبور از مرز جدید شدند. بیش از یک میلیون تن در جریان آن سفرها که بیشتر به سبب خشونت های فرقه ای بود، جان خود را از دست دادند.
در شرایطی که ۴۵ میلیون کارگر مهاجر آواره شده اند و صدها میلیون نفر نیز در مناطق پرتراکمی در هند زندگی می کنند، این کشور در شرایط کنونی، مشابه یک انبار باروت است. دوره گرمای تابستان نیز شروع خواهد شد و اختلافات همیشگی میان داراها و ندارها خود را نشان خواهد داد از قبیل داشتن یا نداشتن یخچال، تهویه مطبوع، غذا، اینترنت و فضای زندگی. افزودن تنش های دینی به این شرایط، باعث وخیم تر شدن اوضاع خواهد شد.
همانگونه که آمار نشان می دهد، موارد ویروس کرونا به رشد سریع خود در جنوب آسیا ادامه می دهد و آمار کلی منطقه به حدود ده هزار نزدیک شده است. اکنون هند با پشت سر گذاشتن پاکستان عنوان کشور دارنده بالاترین آمار ابتلا و مرگ و میر ناشی از ویروس کرونا را در این منطقه در اختیار دارد. با این حال تست های تشخیص کرونا به کندی صورت می گیرد و آمار واقعی احتمالاً خیلی بالاتر از موارد اعلام شده است.

در منطقه جنوب آسیا میلیون ها نفر در خارج از کشورهای خود زندگی می کنند و پول و درآمدی را که دارند به خانواده خود می فرستند. تعطیلی هایی که در سراسر جهان وجود دارد می تواند باعث کاهش شدید این جریان مالی شود زیرا که دیگر کاری وجود ندارد. این امر باعث می شود کشورهای منطقه جنوب آسیا درآمد زیادی را از این طریق از دست بدهند. به عنوان مثال، کشور نپال یک چهارم تولید ناخالص داخلی خود را از طریق پولی که کارگران نپالی از خارج می فرستند تامین می کند. در سریلانکا و پاکستان، میزان وابستگی تولید ناخالص داخلی به این منبع درآمد به ترتیب ۷/۹ درصد و ۶/۷ درصد است.

(Visited 41 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید