تاریخ: ۱۲:۱۸ :: ۱۳۹۸/۰۸/۱۳

کریستیان ویسفلاگ

نویه زوریشر سایتونگ (آلمان)

پس از گذشت نزدیک به دو هفته از اعتراضات گسترده در لبنان، طی سه روز گذشته آتش بس نسبی برقرار شد. این آرامش موقتی احتمالا فقط آرامش قبل از طوفان بعدی است. فعالان در روزهای اخیر هشدار دادند که استعفای سه‌ شنبه نخست وزیر سعد حریری تنها گام اول است.
عصر روز پنجشنبه، رئیس جمهور عون در یک سخنرانی که معترضان را بیش از پیش ناامید کرد، به نگرانی ها و خواسته های اصلی جنبش اعتراضی حمله نمود. البته رئیس دولت تأکید کرد که وزرای دولت جدید نباید بر اساس وفاداری سیاسی، بلکه بر اساس شایستگی هایشان انتخاب شوند و در عین حال، فرقه گرایی حاکم بر سیستم حکومتی لبنان را “یک بیماری ویرانگر” توصیف نمود و خواستار یک کشور سکولار شد.
اما به واقع کمتر کسی باور دارد که این رئیس دولت سالخورده واقعا چنین تغییرات بی سابقه و اساسی را اعمال کند. طی ماه های اخیر، حزب وی به طور فزاینده ای از گفتمان های متعصبانه بهره گرفته است.
از طرف دیگر، اگرچه حسن نصرالله طی سخنرانی روز جمعه خود به درستی اظهار داشت که حزب وی کنترل هیچ یک از وزارتخانه های کلیدی را در دست ندارد؛ اما این گروه به کمک متحدان خود، مطمئنا نفوذ زیادی در دولت و پارلمان دارد. همچنین با توجه به زرادخانه بزرگ و مبارزان کهنه کار خود، حزب الله قادر است در صورت لزوم، با زور اراده سیاسی خود را اعمال کند.
با وجود این، تصور این که حزب الله با تشکیل کابینه ای از کارشناسان مستقل بر اساس خواسته جنبش اعتراضی موافقت خواهد کرد، دشوار است. اگرچه نصرالله آن را انکار می کند، اما شبه نظامیان وی در درجه اول به منافع ایران و نه منافع مردم لبنان خدمت می کنند. به همین دلیل حزب الله از تاسیس دولتی که از خواست واقعی مردم پیروی کند، می ترسد.
البته فقط حزب الله نیست که از مردم می ترسد. حریری نیز که فعلا به طور موقت همچنان ریاست دولت را بر عهده دارد، از تشکیل کابینه کارشناسان دفاع کرده بود؛ اما این احتمالا فقط یک امتیاز تاکتیکی برای به دست آوردن ابتکار عمل سیاسی بوده است. تمام نخبگان سیاسی که بی شرمانه فقط از منافع خود پپیروی می کنند، نگران قدرت و سود خود بوده و بدون ادامه فشار مردمی که به خیابان ها آمده اند، هرگز از امتیازات خود دست نخواهند کشید.
منبع: اداره کل رسانه های خارجی

مترجم: عطیه خرم

(Visited 23 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید