تاریخ: ۲۰:۰۰ :: ۱۳۹۸/۰۵/۲۶
تحریم های آمریکا علیه ایران مبتلایان به سرطان را پا در می آورد

عباس کبریایی زاده
فارن پالسی

واشنگتن ادعا می کند اعمال فشار حداکثری اش سبب متوقف شدن روند ورود دارو و دیگر ملزومات بشردوستانه به ایران نخواهد شد, اما تحریم های بانکی در حال افزایش هزینه های واردات, مسدود شدن چرخه تهیه و تدارک و کمبود مهلک دارو است.
ماه گذشته وزارت خزانه داری آمریکا با انتشار ویدئویی مردم ایران را مخاطب قرار داد. در این ویدئو, برایان هوک ادعا می کند که این یک “توهم” است که تحریم ها دسترسی ایران را به دارو هدف قرار می دهد. به مدت بیش از یک دهه, متخصصان بخش درمان و دارو در ایران و من در تلاش برای حفاظت از بیماران در مقابل تحریم های آمریکا هستیم. ما به بررسی تأثیرات تحریم ها بر بخش مراقبت های بهداشتی در ایران پرداخته و خواستار نشان دادن واکنش های بهتر از سوی دولت خودمان شده ایم. یافته های ما نشان می دهد آسیب های وارد شده بر بیماران ایرانی توهم نیست.
جهان به هم پیوسته امروزی به سیستم های بانک و شبکه های تجاری متکی است که تحت استیلای آمریکا قرار دارند. متعاقبا, دولت آمریکا قادر است از تحریم های اقتصادی برای آسیب رساندن به روابط اقتصادی, سیاسی و حتی اجتماعی در کشورهای هدف استفاده کند.
با آن که تحریم های آمریکا به روشی مهندسی شده اند که ممکن است به نظر برسد دسترسی بشردوستانه به مواد غذایی و دارو هدف قرار نمی گیرد, اما در عمل, تحریم های آمریکا همانند یک ابزار در جنگ اقتصادی است. مقامات در واشنگتن همچنان به تأکید بر این موضوع ادامه می دهند که آنها “معافیت هایی” را برای تحریم های خود در نظر گرفته اند تا از روابط تجاری بشردوستانه محافظت شود, حتی پس از آن که دیوان بین المللی دادگستری حکم داد که این معافیت ها ناکافی هسستند و “چشم انداز کمی در زمینه بهبود” در ارتباط با “تأثیر جدی و مضر آنها بر سلامت و جان” شهروندان ایرانی وجود دارد. در نهایت این که, این آمریکاست که باید به این هشدارهای بشردوستانه توجه نشان دهد.
تحت ریاست جمهوری دونالد ترامپ, اوضاع بدتر شده است. ارقام منتشر شده از سوی اداره آماده نشان می دهد آمریکا طی دوران اعمال تحریم ها در زمان دولت اوباما سالانه محصولات دارویی به ارزش متوسط ۲۶ میلیون دلار به ایران صادر کرده است. کارشناسان این رقم را طی دو سال گذشته -که تحریم های سخت گیرانه ترامپ در حال اعمال شدن است- تنها هشت میلیون و ۶۰۰ هزار دلار در سال اعلام کرده اند.
دولت ترامپ همچنین اعلام کرده است برای کشورهای اروپایی صادر کردن دارو به ایران دشوارتر شده است. بر اساس ارقام اداره گمرک سوئیس, صادرات دارو از سوئیس به ایران با کاهش ۳۰ درصدی مواجه شد و از ۲۴۰ میلیون دلار در سال ۲۰۱۷ به ۱۶۷ میلیون دلار در سال گذشته رسید. حتی با آن که تحریم ها در نوامبر سال ۲۰۱۸ به طور کامل اجرایی شدند, صادرات سوئیس در آن سال به کمتر از ۱۷۸ میلیون دلار رسید.
به همین ترتیب, صادرات دارو از فرانسه به ایران ۲۵ درصد کاهش یافت و از ۲۱۸ میلیون دلار به ۱۶۴ میلیون دلار در سال گذشته رسید که پایین تر از رقم ۱۵۰ میلیون دلار متوسط بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ است.
ایران در واکنش به این فشارها و به عنوان بخشی از سیاست هایش پس از انقلاب در زمینه خودکفایی, گام های مهمی در زمینه حفاظت از دسترسی مردمش به دارو برداشت. ایران رهبر جهان در زمینه تولید داروهای عمومی است و این موضوع به کاهش هزینه های درمانی به صورت قابل توجهی کمک می کند. به گفته اکبر بارندگی مدیرکل اداره امور غذا و داروی ایران, تقریبا ۹۷ درصد از نیازهای دارویی کشور از طریق حدود ۱۰۰ شرکت دارویی بومی تأمین می شود که بیشتر آنها به بخش خصوصی تعلق دارند. تنها سه درصد از مطالبات در این زمینه از طریق واردات تأمین و از شمار زیادی از بزرگترین شرکت های دارویی در جهان خریداری می شود.
بر اساس گزارش هفته نامه پزشکی لنست, ذخیره داروهای مرتبط با شیمی درمانی از قبیل آسپاراژیناز که از آن در درمان لوسمی استفاده می شود و حتی مسکن پاراستامول دیگر به اتمام رسیده است و این موضوع درمان هزاران کودک را در معرض تهدید قرار می دهد که تحت درمان قرار دارند.
این خریدها ممکن است تنها بخش کوچکی از مطالبات کلی را تشکیل دهد اما آنها در ارتباط با داروهای خاصی هستند که برای سلامت شمار زیادی از بیماران به ویژه آنهایی حیاتی است که بیماری شان پیشرفته شده یا مزمن است.

سال گذشته, چندین تن از همکاران من که در زمینه آنکولوژی کودکان فعال هستند در مقاله ای در لنست نشان دادند که ذخیره داروهای شیمی درمانی همانند آسپاراژیناز و حتی مسکن پاراستامول در حال اتمام است. دسترسی به این داروها در نتیجه تحریم های آمریکا علیه ایران به صورت قابل توجهی مختل شده است. این اختلال در سه شکل مهم انجام می شود.
نخست این که, تحریم ها بر روند دسترسی به واردات تأثیر می گذارد. در حالی که واردات ارائه کننده تنها سه درصد از مجموع مطالبات ایران است, اما آنها ۳۹ درصد از نیازهای کشور را از نظر ارزشی تشکیل می دهد و این موضوع منعکس کننده این حقیقت است که داروهای وارداتی پنج برابر گران تر از داروهای تولید داخل هستند . این موضوع همچنین نشان دهنده این حقیقت است که ایران تمایل دارد داروها خاص را وارد کند که به طور کلی گران تر هستند.
این در حالی است که مواد خام و محدودیت های بانکی سبب شده است پرداخت پول به تأمین کنندگان اروپایی و آسیایی برای دارو دشوارتر شود. کمبود داروهای وارداتی و هزینه های سرسام آور سبب شده است آسیب پذیرترین بیماران یعنی آنهایی که به بیماری های نادر مبتلا هستند و آنهایی که بیماری شان پیشرفته شده است, بیش از پیش در معرض خطر قرار داشته باشند.
نگرانی های خاصی در ارتباط با خطرات پیش روی بیماران سرطانی وجود دارد. به سبب مواجهه با این اختلالات وارداتی, افراد فرصت طلب شروع به قاچاق داروهای تقلبی و با کیفیت پایین از طریق مسیرهایی از پاکستان, ترکیه و امارات عربی متحده به ایران کرده اند. اکر این اختلالات وخیم تر شود, این امر می تواند به ورود داروهای تقلبی و افزوده شدن ناخالصی به داروهای تولید داخل منجر شود که این موضوع به نوبه خود نه تنها سبب تولید داروهای با کیفیت پایین بلکه ایجاد مشکلات جدید برای مردم شود.
دوم این که, تحریم ها سبب ایجاد اختلال در تولید داروها در داخل از طریق ایجاد اختلال در چرخه تهیه و تدارک می شود. تولید کنندگان دارو در ایران از بیش از ۱۰ هزار ترکیب مختلف در فرآیند تولید استفاده می کنند. فشارهای ناشی از تحریم های آمریکا و تأثیر آن بر بانک های بین المللی سبب شده است شمار زیادی از تأمین کنندگان نتوانند به فرایند معتبر دریافت پول برای مواد خام فروخته شده به ایران دسترسی داشته باشند. تولید برخی از داروها مستلزم وجود ۱۵ ماده از کارخانه های مختلف در کشورهای مختلف است. نبود حتی یکی از این مواد می تواند سبب متوقف شدن روند تولید آن دارو شود.
در نهایت این که, تأثیر تحریم ها بر اقتصاد ایران سبب آسیب رسیدن به تأمین کنندگان دارو و همچنین مصرف کنندگان از طریق محدود شدن قدرت خرید می شود. کم شدن درآمد دولت و دسترسی محدود به ارز خارجی سبب اعمال فشار بر هزینه های مرتبط با درمان می شود و این موضوع به نوبه خود سبب می شود خرید داروهای وارداتی برای بیماران دشوارتر شود حتی زمانی که بیمارستان ها این داروها را در انبار خود دارند. بر اساس ارقام منتشر شده از سوی بانک مرکزی ایران, هزینه های درمانی در ایران بین نوامبر سال ۲۰۱۷ و نوامبر سال ۲۰۱۸ حدود ۲۰ درصد افزایش یافته است.
کاهش تولید همچنین سبب ایجاد بیکاری می شود. سندیکای صنایع دارویی ایران تخمین می زند کارخانه های تولید دارو ۲۵ هزار کارمند دارند و این در حالی است که ۱۰۰ هزار کارگر در شرکت های توزیع, داروخانه ها و خدمات پس از فروش بکار گرفته شده اند. این کارگران از جمله بهترین و با استعدادترین افرادی هستند و حدود ۲۰ درصد از آنها فارغ التحصل دانشگاه ها هستند. اینده این افراد در معرض خطر قرار دارد.
تحریم های بانکی اعمال شده بر ایران بیش از پیش خطرناک هستند. این تحریم ها سبب ایجاد اختلال در روند دسترسی مردم ایران -به ویژه افراد فقیر, سالخورده, کودکان, زنان و بیماران مبتلا به بیماری های مزمن- به داروهای مورد نیاز آنها شده است. داروها بیش از پیش گران شده اند و کیفیت آنها نیز کاهش یافته است. وجود چرخه نامطمئن تهیه و تدارک سبب درمان ناکامل بیماری ها و مزمن شدن آنها شده است. این بحران زمانی تعمیق می شود که کاهش تولید در داخل سبب افزایش نیاز ایران به واردات دارو شود. همه این اتفاقات در حالی رخ می دهد که منابع دولت ایران کاهش یافته است در حالی که دولت مجبور شده است داروها را با قیمت بیشتر وارد کند.

مقامات مسئول در آمریکا به این نتیجه رسیده اند که با کاهش مراودات بشردوستانه چیزی عایدشان نمی شود. دولت های اروپایی در تلاش برای ایچاد شفافیت در ارتباط با مراودات بشردوستانه هستند. این موضوع سبب شده است فرانسه, آلمان و انگلیس یک ساز و کار ویژه مالی به نام اینستکس ایجاد کنند تا بتوانند مراودات بشردوستانه را تسهیل کنند. ایرانی ها از این اقدام استقبال می کنند اما آمریکا نباید مسئولیت های اخلاقی خود را نادیده بگیرد. دولت سوئیس در حال مذاکره مستقیم با دولت ترامپ در ارتباط با یک مجرای بانکی برای مراودات بشردوستانه است اما تلاش هایش تاکنون از سوی مقاماتی با ناکامی مواجه شده است که در تلاش برای ارائه سخت گیرانه ترین تفسیر از اعمال فشار حداکثری هستند. تأمین کنندگان اروپایی ایران این موضوع را درک می کنند که شرایط کنونی وخیم است اما دولت ترامپ همچنان سر سازش ندارد.
طی جنگ ایران و عراق, آمریکا نه تنها از اعمال تحریم بر عراق -به عنوان عامل بازدارنده در استفاده از عوامل اعصاب- خودداری کرد, بلکه از کمک به دسترسی ایران به پادزهرهای مورد نیاز برای درمان قربانیان حملات شیمیایی خودداری کرد. طی جنگ ایران و عراق, آمریکا چشمان خود را به روی استفاده صدام از تسلیحات شیمیایی و بیولوژیکی علیه سربازان ایرانی و کرد و غیر نظامیان بست.
من یکی از آن قربانیان بودم. تسلیحات شیمیایی صدام سبب سوختن ریه و چشمان من و وارد شدن آسیب دائمی به سلامتی ام شد. من در آن دوران صدها قربانی را در تأسیسات پزشکی اضطراری در نزدیکی مرز ایران و عراق دیدم که دسترسی کمی به تجهیزات درمانی به ویژه پادزهرها داشتند .
با گذشت حدود ۴۰ سال, دولت آمریکا همچنان مسئولیت های اخلاقی خود را رعایت نمی کند و من همچنان شاهد نتایج این روند هستم. با آن که من از آن جنگ غیر متعارف نجات یافتم, شمار زیادی از هموطنان و بیماران من نتوانستند نجات پیدا کنند و جان باختن این افراد در نتیجه تحریم های آمریکا یک توهم نیست.

(Visited 75 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید