اینجا آمریکاست در قرن بیست و یکم

اینجا استودیویی سینمایی در هالیوود نیست. ‏این صحنه‌ یک فیلم وسترن نیست. این عکس از صد سال پیش نیست که با کامپیوتر رنگی شده‌. اینجا شهر گالوستون است. در ایالت تگزاس. و این عکس شنبه همین هفته گرفته شده.

اینجا یونایتد استیتس آمریکا است. همان کشوری که دولتش به مسیح علینژاد چند صد هزار دلار داده است تا تا یک بخش جامعه ایران را به جان بخش دیگر جامعه ایران بیاندازد.

اینجا آمریکا است. جایی که این هفته در سه حادثه مجزا سه مرد سفیدپوست بیش از سی نفر را بواسطه قانون آزادی حمل‌اسلحه قتل عام کرده‌اند.

اینجا آمریکا است. جامعه‌ای با پنجاه میلیون نفر زیر خط فقر که سالانه هفتصد میلیارد دلارش را خرج اسلحه و بمب میکند و کسی جرات نمیکند بگوید چرا پول مردم فقیر نیویورک و خیابان‌خوابهای لوس انجلس را خرج ناوهای خلیج فارس میکنید.

اینجا آمریکا است. جایی که کسی توسط گشت ارشاد دستگیر نمی‌شود. ولی فقط در سال دوهزار و دوازده یعنی سال هزار و سیصد و نود یک، چهار هزار و سیصد و نه نفر اغلب سیاه و لاتین در بازداشت پلیس میمیرند یا عملا کشته میشوند.

اینجا آمریکا است. جایی که دولتش برای زنان ایران و کارگران ایران و کولبران ایرلن دل میسوزاند و بودجه‌های چند صد هزار دلاریش را برای آزادیهای یواشکی و چهارشنبه‌های سفید خرج میکند ولی اگر هم خودت و هم اجدادت متولد آمریکا باشند و فقط تنها جرمت این باشد که رنگ پوستت سیاه است دو پلیس سفیدپوست میتوانند مثل غرب وحشی هنوز با اسب طناب کش ات کنند.

کسی نمیگوید ایران مشکل و ایراد ندارد. اما آیا از خودتان نمیپرسید جامعه‌ آمریما با اینهمه مسایل داخلی خودش چرا باید پول مالیات دهندگانش را خرج امثال مسیح علینژاد کند؟ آیا از خودتان نمیپرسید چرا پمپئو و ترامپ به جای حل مسایل داخلی آمریکا باید نگران حل مساله پوشش زنان ایران باشند؟

(Visited 49 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید