تاریخ: ۸:۵۹ :: ۱۳۹۸/۰۲/۰۴
آیا روسیه، ایران و چین با تقسیم وظایف در بازسازی سوریه موافقت می کنند

ایگور ای مت ویو

المانیتور (آمریکا)

مسکو، تهران و پکن همگی در تلاش برای گرفتن سهمی از کسب و کار بازسازی سوریه برای خود هستند؛ آیا آن ها می توانند منافع خود را به شکلی قانونی تقسیم کنند یا وارد رقابت خواهند شد؟
علی حمود، وزیر حمل و نقل سوریه در دیدار با سفیر چین در سوریه در دمشق بر اهمیت پیوستن کشور خود به طرح «یک کمربند، یک جاده» که چین مجری آن است، تأکید کرد. حمود از سرمایه گذاران چینی دعوت کرد در طرح های تجاری در خاک سوریه مشارکت کنند.
بشار اسد، رئیس جمهور سوریه، همزمان با افزایش مبادلات میان شرکت های ایرانی و سوری و بحث های کارشناسی درباره ادعاهای ایران درباره سهم خواهی بیشتر در بازسازی سوریه به تهران سفر کرد.
در همین حال، روسیه میزبان نشستی اقتصادی شد که یکی از اعضای افتخاری آن سوریه بود. سال گذشته نیز قرارداد همکاری میان جمهوری کریمه و سوریه امضا شد.
به گزارش «آسیا تایمز»، روسیه می خواهد به عنوان تنها قدرت نظامی خارجی در امتداد ساحل مدیترانه، باقی بماند. اما ایرانیان نیز به این ساحل چشم دوخته اند. به ایران نیز اجازه استفاده از بندر لاذقیه برای اهداف اقتصادی داده شده است.
یوشع لاندیس، محقق سرشناس مسایل سوریه، مسأله بندر لاذقیه را به چین مرتبط دانست و به رؤیای تهران برای فروش نفت و گاز به اروپا از طریق راه های ارتباطی عراق و سوریه اشاره کرد.
یکی از اعضای ارشد مرکز مطالعات راهبردی عمران از رقابت تهران و مسکو بر سر ورود به اقتصاد سوریه و تمرکز ویژه آن ها بر قراردادهای بازسازی برای جبران مداخله نظامی در سوریه و اتخاذ رویکردی فرصت محور به بازار سوریه سخن به میان آورده است.
اگر از منظر روش SWOT (قوت ها، ضعف ها، فرصت ها و تهدید ها) تحلیل شود، ایران، روسیه و چین با چالش هایی منحصر به فردی در زمینه حضور اقتصادی خود در سوریه روبرو هستند.
نیروهای ایران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و حزب الله از سال ٢٠١٢ تا کنون نقشی قاطع در جنگ سوریه ایفا کرده اند. این موضوع موجب تمایل گروه هایی در ارتش سوریه به ایران شده است و گروه های طرفدار ایران را در دولت سوریه و شرکت های وابسته به دولت تقویت کرده است.
روسیه گروه های هوادار خود را در ارتش و نیروی اطلاعاتی سوریه از سپتامبر ٢٠١٥، از طریق مبارزه نظامی و کمک مالی به برخی از گروه های مهم سوریه، کمک کرده است.
چین نیز در مقابل برای ایجاد روابط تأثیر گذار با ساختار های مختلف دولتی و شرکت های بخش خصوصی تلاش کرده است.چین با نگاه به سوریه به عنوان مرکزی برای دسترسی به بازارهای لبنان و عراق، بر طرح هایی برای همکاری دو جانبه در نفت، گاز و برق تأکید کرده است.
ضعف های هر یک از آن ها قابل توجه تر است. تلاش ایران برای تضمین نقشی برجسته و نگاه این کشور به کمک اقتصادی به سوریه به عنوان سرمایه گذاری بلندمدت موجب چند دستگی در میان نخبگان سیاسی، نظامی و تجاری سوریه شده است و تنش هایی را میان سوری های مذهبی و سکولار و نیز میان کارآفرینان دوران جنگ و رقبای متمایل به قطر، عربستان سعودی و دیگر کشورهای عرب و غرب، به وجود آورده است.
شرکت های روسی در مقایسه با ایران پیوند گستره تری با اقتصاد جهانی دارند و همچنین تحریم های که علیه روسیه و سوریه برقرار شده است ، فعالیت شرکت های روسی در سوریه با چالش جدی روبرو می سازد.
عدم حضور چینی ها در میان ارتش سوریه، نقطه ضعف چینی هاست.
با وجود این، هر یک از سه قدرت، فرصت های جذابی در سوریه برای خود می بینند. ایران در رؤیای ایجاد پلی راهبردی میان خود و حزب الله در لبنان و فرصت تاریخی دسترسی انحصاری بازرگانان و صنعت گران خود به بازار سوریه است.
روسیه به دنبال جبران هزینه های نظامی خود در جنگ از طریق استخراج نفت، گاز و معادن این کشور و منافع حاصل از نوسازی زیرساخت های حمل و نقل است.
چین مصمم است وابستگی سوریه را به پکن از نظر زیرساخت های مهم در بخش انرژی و تضعیف ژاپن و آلمان در این زمینه افزایش دهد و بازارهای بزرگی برای خود پیدا کند.
در زمینه تهدیدها، حضور ایران مقامات سوری را در خطر حمله اسرائیل قرار داده است. پکن با خطر از دست رفتن سرمایه در صورت سقوط اسد و ورود دوباره شرکای تجاری سنتی سوریه (ژاپن، کره و اتحادیه اروپا) روبرو است.
به طور خلاصه گمانه زنی های فراوانی درباره رقابت های فزاینده اقتصادی میان ایران، روسیه و چین در سوریه جریان دارد و مسکو و تهران تلاش می کنند حوزه منافع خود را تفکیک کنند و روابط دولت با دولت، دولت با شرکت و شرکت با شرکت با همتایان سوری ایجاد کنند. در حالی که روسیه بیشتر بر منابع معدنی، زیرساخت های حمل و نقل و تولید کود تأکید دارد، تجارت، املاک و بخش های کشاورزی و ساخت و ساز برای ایران در اولویت است. چین هم تلاش های خود را به بخش برق و برخی صنایع محدود کرده است.

مترجم: مهتاب نورمحمدی
منبع: اداره کل رسانه های خارجی

 

(Visited 32 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید