تاریخ: ۱۰:۰۸ :: ۱۳۹۷/۱۲/۲۵
حلبچه، سردشت، نماد بارز حقوق بشر آمریکایی که این روزها دنیا چشم خود را بر تکرار جنایتکارانه آن در یمن بسته است

۲۵ اسفندماه سالروز یکی از بارزترین مصادیق حقوق بشر آمریکایی

کشتار بی رحمانه حلبچه نمود بارز حقوق بشر غربی است که با حمایت همه جانبه غرب و به ویژه آمریکا از صدام حسین روی داد. حقوق بشری که همواره بهانه حمله آمریکا به بسیاری از کشورها بوده و خواهد بود و در هر کجای دنیا که استعمارگران آمریکایی نیاز به حضور داشته باشند دوباره به کار بسته خواهد شد. حلبچه و سردشت در معنای واقعی مصداق صریح و بی بدیل استاندارد های دوگانه غرب  در مبارزه با سلاح های کشتار جمعی است. استانداردهای دو گانه ای که تنها در دستیابی به مطامع غرب به کار بسته می شود.

دموکراسی خواهی و حقوق بشری که متاسفانه با وقاحت تمام از سوی آمریکا آلت دست قرار می گیرد تا روزی بهانه حمله به افغانستان باشد و روز دیگر عراق را طعمه خاک و خون کند و امروز نیز در ادامه مسیر زیاده خواهی ها و جاه طلبی های آمریکایی مردم بی دفاع یمن را به کام مرگ بکشد.

آنهایی که روزهای جنگ تحمیلی را بیاد دارند بخوبی می دانند که از چه چیزی سخن گفته می شود .

یکی از غم‌انگیز‌ترین صفحات این رویداد در دوران جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، بمباران شیمیایی شهر حلبچه کردستان عراق است که در آن ‌هزاران تن از شهروندان کُرد عراقی قربانی سیاست‌های رژیم بعث حاکم بر عراق و نسل‌کشی سازمان‌یافته این رژیم شدند.

شانزدهم مارس (۲۵ اسفند)، سالروز حمله شیمیایی ارتش صدام حسین به شهر کرد نشین حلبچه در خاک عراق است.

در ساعت ۲ بعدازظهر روز ۲۵ اسفند ۱۳۶۶ و در حالی که تنها ۲ روز از آزادی حلبچه طی عملیات والفجر ۱۰ می‌گذشت،  بمب‌افکن ها و هواپیمای سوپراتاندارد فرانسوی رژیم بعث عراق با پرواز در آسمان آبی حلبچه، هر یک، ۴ بمب شیمیایی ۵۰۰ کیلویی را بر سر مردم بی‌پناه کرد ریختند که در این حمله ۵ هزار نفر جان خود را از دست دادند.

در روزهای پیش از بمباران شیمیایی، ارتش عراق به بهانه حمایت و استقبال احزاب و گروه‌های کرد این منطقه از نیروهای ایرانی پس از تصرف بخش‌هایی از کردستان عراق توسط سپاه در قالب عملیات والفجر ۱۰ (محور حلبچه- سلیمانیه)، حملات توپخانه‌ای خود را علیه شهر حلبچه آغاز کرد. در پی این حملات بسیاری از نیروهای کرد به ارتفاعات و تپه‌های اطراف پناه بردند و در زمان حمله شیمیایی تعداد زیادی زن، کودک و سالخورده همچنان در شهر بودند.

606x404_a0dac70f-b0ab-557a-914d-41e19ab66389-3103734

تندیس یادبود قربانیان بمباران شیمیایی حلبچه

این بمباران شیمیایی جنگنده‌های ارتش عراق که پنج ساعت به طول انجامید، بخشی از «عملیات انفال» ارتش صدام حسین بود. عملیاتی که در استان‌های کرد نشین کرکوک، دیاله، نینوا و صلاح‌الدین عراق و تحت فرماندهی علی حسن مجید معروف به علی شیمیایی (پسرعموی صدام حسین) صورت گرفت.

مبارزان کرد بلافاصله به شهر بازگشتند و خبرنگاران خارجی و نیروهای ایرانی نیز خیلی زود در صحنه حضور یافتند. یک هفته بعد تصاویر دلخراش شهر پس از حمله شیمیایی و جنازه کودکان و زنان و سالخوردگان در خیابان‌های حلبچه از تلویزیون ایران پخش شد و جهان را در شوک فرو برد.

مدتی بعد فرستادگان ویژه سازمان پزشکان بدون مرز استفاده از گاز خردل وعامل اعصاب را تائید کردند. در اثر این بمباران شیمیایی بیش از ۷ هزار تا ۱۰ هزار نفر مسموم و زخمی شدند و عواقب این حمله نیز تا سالها نوزادان تازه متولد شده را با نقص عضو و بیماری‌های مختلف دیگر درگیر کرد.

علی حسن مجید معروف به علی شیمیایی که فرمانده و عامل این بمباران شیمیایی بود، ۲۰ سال بعد با حضور در دادگاه در دفاع از خود گفت که این حمله برای دفاع از امنیت ملی عراق انجام شده است. حکم اعدام وی در سال ۲۰۱۰ توسط دادگاه صادر و اجرا شد.

درعرض چند دقیقه ابر زردرنگی بر آسمان حلبچه سایه انداخت و تراژدی جنگی و انسانی بی‌مانندی پس از جنگ جهانی دوم رخ داد که هزاران نفر از مردم بی‌پناه و غیرنظامی را به کام مرگ فرستاد.

پروفسور اوبن هندریکس، رئیس آزمایشگاه سم‌شناسی بیمارستان گان فلاندر بلژیک می گوید؛ در این حمله از ۳ نوع گاز مختلف استفاده شد. این گازها شامل گاز خردل (ایپریت)، گازهای اعصاب (تابون، سارین یا سومان)، VX و گاز سیانوژن هستند.

این عوامل شیمیایی توسط کشورهای غربی و با واسطه‌گری فرانس فان آن‌رات هلندی به دست عراق رسیده بود.

«سیامک باقری» کارشناس مسائل سیاسی و استاد دانشگاه در این باره می‌گوید: “همان طور که کشورهای غربی اولین استفاده کنندگان سلاح‌های مرگبار شیمیایی بوده‌اند اولین صادرکنندگان سلاح شیمیایی نیز هستند و در طول جنگ تحمیلی، عراق تسلیحات شیمیایی خود را از ۱۵۰ شرکت آلمانی، آمریکایی و انگلیسی تهیه کرد.”

یکی از پیامدهای  نقض این کنوانسیون های بین المللی و اعمال سیاست های دوگانه؛ استفاده مکرر رژیم صدام از سلاح های شیمیایی اهدایی بیش از ۴۵۵ شرکت عمدتا غربی به رژیم بعث عراق بود.

باراک اوباما رئیس جمهور پیشین آمریکا در مصاحبه ای با روزنامه نیویورک تایمز گفته بود: آمریکا علی‌رغم اینکه می‌دانست صدام در جنگ با ایران سلاح شیمیایی استفاده می‌کند از وی حمایت کرد.

پیش از حمله شیمیایی به حلبچه؛ شهر سردشت ایران، نخستین شهر در جهان بود که مورد حمله شیمیایی قرار گرفته بود.

نخستین حمله شیمیایی عراق در زمان جنگ تحمیلی ژانویه ۱۹۸۱ اتفاق افتاد.

از آن تاریخ تا پایان جنگ، نیروهای عراقی طی بیش از ۳۵۰۰ بار بمباران شیمیایی بیش از یکصد هزار ایرانی را در شهرها و مناطق مرزی و نیز در جبهه های جنگ تحمیلی شهید و مصدوم کردند.

606x404_5ca169ef-fdd4-59aa-806d-b0fe6baddf3b-3103734

در بمباران شیمیایی سردشت در ۲۴ژوئن ۱۹۸۸ بیش از یکصد تن از ساکنان غیرنظامی شهر جان باختند و هشت هزار نفر دیگر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و مسموم شدند.

پروتکل ۱۹۲۵ ژنو که به ممنوعیت استفاده از گازهای سمی و خفه کننده در جنگ ها و روش های جنگ بیولوژیک اختصاص دارد، نخستین معاهده ای بود که در این زمینه در پایان کنفرانس نظارت بر تجارت بین‌المللی تسلیحات و مهمات تدوین و امضا شد.

در سال ۱۹۴۸ و در چارچوب فعالیت‌های سازمان ملل درباره کنترل  جنگ افزارها، کمیته جنگ‌افزارهای متعارف، سلاح های شیمیایی را تحت عنوان سلاح های کشتار جمعی، در کنار جنگ‌افزارهای هسته‌ای قرار داد.

در پی تلاش‌هایی که برای جلوگیری از ساخت، تولید، انبار کردن و کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی و میکروبی صورت گرفت، پیمانی در سال ۱۹۷۲ به امضا رسید که بر پایه آن، دولت‌های امضا کننده پایبند شدند که تحت هیچ شرایطی جنگ افزارهای بیولوژیک را فرآوری و انبار نکنند و از گسترش آن خودداری ورزند.

پانزده سال بعد سال بعد در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۷، سازمان ملل قطعنامه‌ای در مورد جنگ افزارهای شیمیایی به تصویب رساند.

در پی این تلاش ها، کنوانسیون منع کاربرد سلاح های شیمیایی CWC سوم سپتامبر ۱۹۹۲ پس از ۲۰ سال مذاکره تصویب شد و پس از آن، سازمان منع سلاحهای شیمیایی (OPCW)  با ۱۹۲ عضو در سال ۱۹۹۷ با شعار همکاری با یکدیگر برای نیل به جهانی عاری از سلاح‌های شیمیایی، رسما کار خود را آغاز کرد و این کنوانسیون از ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ لازم‌الاجرا گردید.

با وجود  تصویب معاهدات منع  تولید و استفاده از سلاح های کشتار جمعی اما هنوز برخی کشورها از جمله امریکا به تعهدات خود مطابق این کنوانسیون ها پایبند نیستند و با طفره رفتن از عمل به  تعهدات؛ اعتبار و تمامیت این کنوانسیون را در معرض خطر قرار داده اند.

حاصل جمع اقدامات ضد بشری مدعیان صلح و امنیت اکنون در کارنامه امریکا  خلاصه شده است.

امریکا یکی از بدترین کارنامه ها را در زمینه سلاح های کشتار جمعی دارد.امریکا اولین بار در سال ۱۷۶۳ میلادی از سلاح شیمیایی برای کشتار  سرخپوستان که صاحبان اصلی سرزمین آمریکا بودند، استفاده کرد.

امریکایی ها در طول جنگ جهانی اول، بیش از پنج هزار تن از انواع سلاح های شیمیایی تولید کردند.

کارخانجات صنعتی و مجتمع های نظامی امریکا در فاصله  میان دو جنگ جهانی اول و دوم، ذخایر تسلیحات شیمیایی این کشور را شش برابر افرایش دادند و به بیش از ۳۰ هزار تن از انواع مرگبارترین سلاح های شیمیایی رساندند.

همزمان، دولت امریکا در یکی از محرمانه ترین پروژه های تسلیحاتی تاریخ بشر، تحقیق برای ساخت سلاح اتمی را آغاز کرد.

آمارها نشان می دهد که امریکایی ها در جنگ ویتنام بیش از ۷۵ میلیون لیتر سموم شیمیایی را بر سر روستائیان ویتنامی فروریختند و صدها هزار هکتار جنگل را از بین بردند.

اثرات این مواد سمی نارنجی رنگ موجب مرگ قریب به ۳۰۰ هزار تن در ویتنام شد و صدها هزار کودک با انواع معلولیت ها و نواقص مادرزادی متولد شدند.

4bmw70bf6613c9pkws_800C450

هنوز هم کودکان ناقص الخلقه در اثر بقایای مواد شیمیایی به کار رفته در جنگ با امریکایی ها در این کشور به دنیا می آیند.

جمهوری اسلامی ایران بعنوان یکی از بزرگترین قربانیان سلاح های شیمیایی و مخالف سلاح اتمی بارها تاکیدکرده است که با ماندن حتی یک بمب شیمیایی و یا اتمی کابوس استفاده از این سلاح های مخرب و غیر انسانی پایان نخواهد یافت.

چنانکه صدام دیکتاتور معدوم عراق نیز  با کمک امریکا و اروپا به تسلیحات شیمیایی دست یافت و در برابر دیدگان بی تفاوت جهانیان، از این تسلیحات مرگبار علیه شهروندان نظامی و غیر نظامی ایران و غیر نظامیان عراقی استفاده کرد.

رژیم صدام با استفاده گسترده از این سلاح سردشت و حلبچه را به قربانگاه سلاح های شیمیایی اهدا شده از سوی مدعیان دروغین دفاع از حقوق بشر تبدیل کرد.

 

(Visited 16 times, 1 visits today)

پاسخی بگذارید