تاریخ: ۱۴:۴۷ :: ۱۳۹۷/۱۰/۱۸
نفوذ مشاوران ترامپ بر رئیس جمهور اندک اندک کاهش می یابد

پیتر وینکلر

نویه زوریشر سایتونگ (آلمان)


تا اندکی پیش، متحدان و شرکای آمریکا می دانستند که سخنان رئیس جمهور دونالد ترامپ قابل اعتماد نیست. تحسین و تقدیر از پوتین؟ در حقیقت، واشنگتن تحریم های مسکو را تشدید نمود. تهدید به جنگ علیه کره شمالی؟ ترامپ از روابط عاشقانه خود با کیم جونگ اون صحبت می کند. انحلال ناتو؟ بعد از آنکه آمریکایی ها توانستند اروپایی ها را به افزایش هزینه های نظامی متقاعد کنند، دیگر هیچ سخنی از انحلال نیست. این گونه مثال ها پایانی ندارند.
البته، مواردی نیز مانند خروج از توافق آب و هوایی پاریس و خروج از توافق هسته ای با ایران وجود دارد. این اقدامات موجبات نگرانی ناظران را به وجود آورده، زیرا ترامپ توصیه های مشاوران اصلی خود را در زمینه سیاست خارجی کنار گذاشت و برخلاف آنها عمل کرد. اکثر آنها امروزه دیگر جایگاهی در دولت ندارند.
سپس اختلاف تجاری با چین پیش آمد. بار دیگر نزدیکان و اطرافیان منطق گرای ترامپ با شکست روبرو شدند. بیانیه ترامپ در اوایل ماه دسامبر مبنی بر عقب نشینی نیروهای آمریکا از سوریه و خارج کردن نیمی از نیروهای مستقر در افغانستان، تمام کسانی را که معتقد بودند رئیس جمهور به توصیه های پومپئو، وزیر امور خارجه و بولتون، مشاور امنیتی خود گوش فرا می دهد، شگفت زده کرد. به نظر میرسد آنها خودشان را متقاعد کرده بودند که می توانند اقدامات احساسی و غریزی ترامپ را کنترل کنند.
در رابطه با سوریه، ترامپ با اعلام اینکه رهبری ایران می تواند “هر آن چه که می خواهد، انجام دهد”، همگان را شگفت زده کرد. در نتیجه این سخنان، زنگ خطر در اسرائیل به صدا درآمد و بولتون برای تسکین خاطر رهبران این کشور به اورشلیم سفر کرد. بدین ترتیب ترامپ بر خلاف هر آنچه که پومپئو ، بولتون و دیگر مقامات دولت ترامپ اعلام کرده اند، برخورد کرد: آنها همواره گفته اند امریکا اجازه نخواهد داد که ایران نفوذ خود را در منطقه گسترش دهد؛ بدین منظور حضور نظامی آمریکا در منطقه لازم است.
اگرچه در اوایل ماه مارس گذشته، ماتیس و پومپئو دستورالعمل روشنی برای فراهم سازی مقدمات خروج از سوریه ظرف شش ماه دریافت کردند؛ اما هر دو وزیر باور داشتند که می توانند نظر ترامپ را تغییر دهند – شاید نه درباره خروج از سوریه، اما حداقل بر سر برنامه زمانی آن. اما آنها همچنان آماده سازی های لازم را برای خروج آغاز کرده بودند.
به توصیه پومپئو، وزارت امور خارجه به طور همزمان تمام تلاش های خود را به کار برد تا از حضور واشنگتن بر سر میز مذاکره در مورد آینده سوریه، حتی پس از خروج نظامی آمریکا، اطمینان حاصل کند. این تلاش ها همچنان ادامه دارند، هرچند به طور فزاینده ای روشن شده که نظام حاکم بر سوریه پس از جنگ توسط روسیه، ایران و ترکیه تعیین خواهد گردید.
به منظور تقویت نظامی متحدان پس از خروج آمریکا، این ایده پیشنهاد شد که نیروهای عرب منطقه خلیج [فارس] وارد سوریه شوند. اما کردها این طرح را رد کرده بودند؛ آنها نمی خواستند هم از سوی یگان های ترک و هم از سوی یگان های عرب تحت فشار و در تنگنا قرار گیرند. ظاهرا واشنگتن اکنون می خواهد مبارزه علیه داعش را به ترکیه واگذار کند.
این وقایع نشان می دهد که ساختارهای تصمیم گیری در امور خارجی و امنیتی که طی دهه های گذشته توسعه یافته و کارآمد بودن خود را اثبات کرده اند، در دوران ترامپ دیگر نقش مهمی ایفا نمی کنند. در واقع، شورای امنیت ملی معمولا مسئول روند گسترده و چندین لایه ای است که نیازها و نظرات همه بخش های دولتی را در یک سیاست منسجم می گنجاند. این طرح معمولا به تصویب مقامات مختلف رسیده و در انتها رئیس جمهور رسما این تصمیم را اعلام می کند. اما بدیهی است که در دوران ترامپ دیگر چنین چیزی اتفاق نخواهد افتاد.

پاسخی بگذارید