واشنگتن باید نگرانی های هند راجع تحریمها علیه ایران و روسیه را مدنظر داشته باشد

براهما چیلانی

روزنامه هندوستان تایمز

آمریکا بعنوان مهم ترین شریک هند ظهور نموده است. نخستین نشست مذاکره وزیران دو به اضافه دو همگرایی فزاینده منافع این دو کشور در منطقه هند و پاسیفیک را نمایان خواهد نمود. اما در منطقه همسایه هند، واشنگتن و دهلی نو هنوزهم توافق نظر ندارند.
بطور مثال، آمریکا جهت خوشنودسازی ژنرال های نظامی پاکستان، سومین فرمانده متوالی طالبان پاکستان را ترور کرد. با این وجود آمریکا با طالبان افغان پشتیبانی شده توسط پاکستان در قطر مذاکرات رو در رو را برگزار نمود. طالبان پاکستانی مشکل اصلی ارتش پاکستان می باشند و طالبان افغان دشمن اصلی آمریکا در میدان جنگ در افغانستان هستند. با این وجود نام این گروه در لیست سازمان های تروریستی خارجی آمریکا قرار ندارد.
آمریکا و هند در تشکیل یک منطقه آزاد، باز و دموکراتیک هند و پاسیفیک با یکدیگر همکاری می کنند. اما دریای جنوب چین حلقه گم شده در این سیاست راهبردی می باشد. دریای جنوب چین اقیانوس هند را با اقیانوس پاسیفیک وصل می کند. عدم تمایل آمریکا جهت اعمال هزینه ها علیه چین بخاطر توسعه گرایی مداوم این کشور در دریای جنوب چین موجب تشویق چین جهت ایجاد نفوذ در اقیانوس هند بوده است.
یک مسئله که در نشست دو به اضافه دو بطور ویژه مطرح خواهد شد این است که هند چگونه قربانی اصلی دو تحریم جدید اقتصادی آمریکا علیه ایران و روسیه شده است. این تحریمهای جدید بطور مستقیم به ضرر هند می باشند. هند مشتری قدیم تسلیحات روسیه و دومین وارد کننده نفت ایرانی بعد از چین می باشد.
فشارهای دوگانه آمریکا علیه حوزه های انرژی و دفاعی هند، این کشور را راجع به خطرات نزدیک شدن به واشنگتن آگاه ساخته است. آمریکا بعد از درگیر کردن هند در تحریمهای خود علیه ایران و روسیه سعی نموده است از طریق اعلام نمودن امتیازات برای این کشور مشارکت راهبردی هند و آمریکا را حفظ کند. البته حقیقت این است که هدف اصلی امتیازاتی اعلام شده توسط آمریکا اهرمی برای ایجاد نفوذ در این کشور می باشد.
بطور مثال، یک مقام برجسته آمریکا برای آسیا، گزارشهای رسانه ای هند را بعنوان گمراه کننده توصیف نموده و مشخص نموده است که اگر هند قراردادهای جدیدی را با مسکو امضاء می کند نمی تواند راجع به هیچگونه مصونیت از تحریمهای مربوط به روسیه انتظار داشته باشد. مصونیتی اعلام شده از سوی کنگره آمریکا دارای شرایط سرسختانه می باشد و بر هند محدودیت هایی را اعمال می نماید. یکی از این شرایط این است که رئیس جمهور آمریکا باید بعد از هر مدت شش ماه گواهینامه ای را صادر نماید که هند جهت کاهش نمودن ذخایر تسلیحات ساخته شده در روسیه گام های فعالانه ای را انجام می دهد.
در خصوص تحریمهایی مربوط به ایران، هیچگونه مصونیتی به نظر نمی رسد. با توجه به این که شرکت های جهانی کشتیرانی از تجارت با ایران خودداری می کنند و بهای نفت نیز رو به افزایش می باشد، هزینه خریداری نفت هند افزایش پیدا می کند. تحریمهای آمریکا حتی کریدور ترابری هند به افغانستان از طریق ایران از جمله طرح بندر چابهار را نیز تهدید می کنند.
دولت ترامپ می خواهد سیاست های واردات انرژی و خریداری تسلیحات هند را تحت تاثیر قرار دهد. این سیاست با یک جانبه گرایی فزاینده آمریکا مطابقت دارد. آمریکا حتی علیه دوستان و متحدین خود شرایطی را دیکته می کند. بطور مثال، کانادا هشدار داده شده است که یا شرایط آمریکا را بپذیرد یا با خطر منزوی شدن از نافتای جدیدی روبرو شود. ژاپن از آمریکا نظام دفاعی موشکی به ارزش ۱ /۲ میلیارد دلار را خریداری می کند. ژاپن این نظام دفاعی را به این دلیل خریداری نمی کند که این نظام از ژاپن در برابر حملات موشکی دفاع خواهد کرد. بلکه ژاپن از سوی آمریکا تحت فشار قرار دارد که سخت افزارهای نظامی را به مقدار هر چه بیشتر از این کشور خریداری نماید.
واشنگتن همینطور دهلی نو را نیز تحت فشار قرار می دهد که تسلیحات هر چه بیشتری را از آمریکا خریداری کند. آمریکا بعنوان بزرگ ترین فروشنده تسلیحات به هند ظهور نموده است. اما در حالی که آمریکا صرفاً دستگاه های دفاعی نظامی را می فروشد، روسیه هند را با تسلیحات مهاجم مجهز نموده است. این تسلیحات شامل زیردریایی های هسته ای و یک کشتی هواپیمابر نیز می باشد. واشنگتن می خواهد نفت و گاز را به هند بفروشد. آمریکا هند را تحت فشار قرار می دهد که واردات نفت از ایران و عربستان را قطع کند. اما ایران که همسایه هند می باشد بر قیمت نفت تخیف اعلام نموده است و این کشور از نظر سیاست متنوع سازی منابع تأمین انرژی هند همیشه مهم خواهد بود.
آمریکا در متقاعد ساختن هند موفق بوده است که قرارداد کمک لجستیکی را بپذیرد. این قرارداد به آمریکا به پایگاه های مشخص نظامی هند دسترسی اعطاء خواهد نمود. آمریکا هند را تحت فشار قرار می دهد که قرارداد «کومکاسا» را قبول کند.  نیروهای مسلح هند نگران بودند که این قرارداد موجب نفوذ آمریکا به شبکه هایشان خواهد بود.  به نظر می رسد هند در نشست آتی دو به اضافه دو با امضای قرارداد کومکاستا اصولاً توافق خواهد کرد.
هند چرا در آستانه هر نشست سران یا هر نشست بلند پایه با اعطای امتیازات بیشتری به طرف دوم توافق می کند. و چرا طرف دوم احساس فشار نمی کند که برای هند نیز امتیازات مشابهی را  اعلام نماید. آیا اقدام متقابل اصول اولیه دیپلماسی نیست؟ لذا هند قبل از امضاء نمودن کومکاسا، باید با روسیه برخی معاملات عمده دفاعی از جمله نظام اس. – ۴۰۰ را نهایی کند تا بتواند پاسخ آمریکا را ارزیابی کند. بلکه هند سرگرم امضاء نمودن معاملات جدید دفاعی با آمریکا می باشد.
آمریکا و هند همچنان دوستان نزدیکی یکدیگر خواهند ماند. اما واشنگتن باید نگرانی های هند راجع به تاثیرات فرامرزی تحریم های جدیدی آمریکا علیه ایران و روسیه را بطور کامل مد نظر قرار داشته باشد. اشتباه نکنید. حقیقت این است که واشنگتن در روابط دوجانبه مشکل عمده ای ایجاد نموده است و مذاکره دو به اضافه دو که دو بار به بعد موکول شده است نمی تواند این مشکل را حل و فصل نماید.

پاسخی بگذارید