وتوی قطعنامه محکومیت کشتار فلسطینی ها توسط اسرائیل در شورای امنیت، تظاهرات برای بازگشت و ایمان به مقاومت را تقویت خواهد کرد 

عبدالباری عطوان

رای الیوم (انگلستان)

برافراشتن پرچم کویت در هنگام تشییع جنازه رزان نجار حامل پیامی دوجانبه است که معانی بسیاری برای طرف های متعدد دارد… این خوانش ما از رخدادهای جاری و آینده هر دو با هم است.
به کار گیری حربه وتو از سوی آمریکا علیه پیش نویس قطعنامه ارائه شده از سوی کویت به شورای امنیت برای حمایت بین المللی از شهروندان فلسطینی در نوار غزه، کسانی که در معرض کشتار جمعی به دست اسرائیل قرار دارند؛ یک موضع گیری غیراخلاقی، نژادپرستانه و قابل پیش بینی بود و رخدادی تازه نیست که نیکی هیلی نماینده آمریکا در شورای امنیت بدون حمایت از سوی هیچ کشوری در این شورا چه اعضای دائم یا غیر دائم تنها بماند و مهم تر این که در پیش نویس قطعنامه دیگری از سوی آمریکا جنبش “حماس” محکوم شود و مسئول حوادث خشونت آمیز اخیر شناخته شود.
ساکنان غزه تسلیم نخواهند شد و به تظاهرات خود ادامه خواهند داد، تظاهراتی که دوباره وحشیگری اسرائیل نژاد پرست و حامیانش را در آمریکا و برخی کشورهای غربی رسوا کرد و قضیه عربی فلسطین را به صدر توجهات بین المللی بازگرداند و آنان با فداکاری جان خویش، فراموشی و سکوت و روند گمراه کردنی را از میان بردند که اسرائیل می خواهد با قدرت تروریسم آن را اعمال و تحمیل کند.
بادبادک های آتشینی که توسط شهروندان غیرنظامی خلاق و مبتکر به آن سوی مرزها پرتاب شد و باعث آتش گرفتن مزارع گندم اشغال شده اسرائیل شد و پاسخ فوری به موشک باران جنگنده های اسرائیل با پرتاب بیش از ١٥٠ گلوله خمپاره از سوی مردان مقاومت، معادله جدیدی را بازتاب می دهد مبنی بر این که این اراده محکم فلسطین برای ادامه مقاومت است که درباره رویارویی یا صلح تصمیم می گیرد.
زیبا است که اعتراض کنندگان فلسطینی پرچم کویت را در برابر اشغالگران تا بن دندان مسلح به منظور سپاسگزاری و قدردانی از موضع این کشور در شورای امنیت بالا بردند که خواستار حمایت از غیرنظامیان فلسطینی شد و با تروریسم آمریکایی و اسرائیلی مخالفت کرد و این ارسال پیامی محکم به عرب های خواستار عادی سازی روابط با دولت اشغالگر هستند و این دولت را متحد و حامی می بینند و نوک پیکان مسموم خود را به سمت قربانیان بی پناه عرب نشانه رفته اند.
هراندازه آمریکا از حق وتو برای حمایت از قتل عام تروریستی فلسطینی ها به دست اسرائیل استفاده کند و از اشغالگری و جنایت های رژیم اشغالگر حمایت کند و معامله قرن را امضا کند اما هیچ امت و ملتی را تسلیم شده نخواهد یافت. آیا از مزدورانش در ویتنام حمایت نکرد؟ آیا کوبا را بیش از ٥٠ سال محاصره نکرد؟ آیا از عراق شکست خورده خارج نشد؟ آیا از جنبش طالبان تقاضا و التماس نکرد که عقب نشینی امنی از افغانستان داشته باشد؟ آیا به سمت کره شمالی نشتافت و پس از تهدیدهای توخالی درخواست مذاکره از این کشور نکرد؟ ملتی که در یک روز شصت شهید و سه هزار زخمی تقدیم می کند و ترس را به دل دشمنان خود می اندازد و جهان را دوباره در پشت خود بسیج می کند و غبار فراموشی ظالمانه را می زداید؛ این ملت مطمئنا پیروز خواهد شد… روزها برای اثبات گفته مان پیش روی ما قرار دارد.
مترجم: مهری بهرامی

پاسخی بگذارید