تاریخ: ۱۴:۵۷ :: ۱۳۹۷/۰۳/۱۲
هند آمریکا را به چالش می کشد و به تحریم های ضدایرانی نخواهد پیوست

لورنتزو ویتا

ال جورناله (ایتالیا)

هند در خصوص یکی از مهم ترین مسائل برای دولت دونالد ترامپ یعنی تحریم های ضد ایرانی، با آمریکا همراهی نمی کند. سوشما سواراج، وزیر خارجۀ هند اعلام کرد که دولتش به تحریم های اعمال شده از سوی واشنگتن در رابطه با برنامۀ هسته ای ایران، نخواهد پیوست. برای هند تنها تحریم های معتبر برای این کشور تحریم هایی است که از سوی سازمان ملل مقرر شده باشند. هند، التزامات یک طرفۀ آمریکا را لازم الاجرا قلمداد نمی کند.
سواراج، وزیر خارجۀ این کشور طی یک نشست مطبوعاتی چنین توضیح داد: «هند فقط از تحریم های سازمان ملل پیروی می کند، نه از تحریم های یک جانبۀ هر کشور». پس از آن با همتای ایرانی اش، محمدجواد ظریف دیدار کرد. نشستی مهم همچنین و به ویژه برای روابط رو به افزایش اقتصادی و راهبردی که هند را به ایران متصل می کنند. کشورهایی تا این اندازه متفاوت لیکن بیش از پیش به هم متصل تر.
نفت ایران و هند
تحریم های آمریکایی در پی خروج ترامپ از توافق سال ٢٠١٥، بار دیگر محدودیت های فراوانی برای سرمایه گذاری ها در ایران ایجاد می کنند. کاخ سفید به شرکت هایی که در این کشور کار کنند یک فرصت حداکثر شش ماهه داده است تا از این کشور بروند. در غیر این صورت جایگزین آن تحمل اقدامات تلافی جویانۀ سنگین از سوی دولت آمریکا خواهد بود.
هند نیز مانند چین یکی از بزرگ ترین مصرف کنندگان جهانی نفت و گاز است. این ویژگی آن را به یک مشتری دقیق برای ایران تبدیل ساخته است. با این وجود، تحریم های آمریکایی علیه شرکت هایی که در این کشور فعالیت دارند، مانعی برای واردات کالاهای مهم برای توسعه بر سر راه مشتریان بین المللی اش ایجاد می کنند. این در مورد پکن و البته بیشتر از آن در مورد دهلی نو که از نظر فیزیکی جدای از سایر کشورهای بزرگ تولید کننده مانند روسیه قرار دارد، صدق می کند.
کاهش تحریم ها منجر به یک افزایش ناگهانی صادرات نفت از طرف ایران شده بود. در حال حاضر تعداد بشکه های نفتی که روزانه از سوی ایران صادر می شود، حول و حوش ٢,٥ میلیون بشکه است. تقریباً همۀ این تعداد راهی بازارهای اروپایی و آسیایی می شوند.
ایران یک رقیب مهم به ویژه برای متحد آمریکا در خلیج [فارس] یعنی عربستان سعودی به شمار می آید. چه بسا که عربستان فوری اعلام کرد که قادر است کاهش تولید نفت ایران بر اثر تحریم ها را جبران نماید. اندیشۀ ریاض بهره جویی از تحریم های آمریکا به منظور در آوردن بخش هایی از این بازار از چنگ تهران است.
طرح های موجود میان هند و ایران
این دو کشور به واسطۀ پروژه های متعدد مشترک به هم وابسته می باشند. یک علت راهبردی نیز وجود دارد: هند خواستار دور زدن پاکستان است تا به بازارهای آسیای میانه دست یابد. اسلام آباد، متحد چین نقش مانع دارد. به منظور اجتناب از آن ایران نزدیک ترین و امن ترین کشور به شمار می آید. کشوری که روابط حسنه ای با هند دارد.
بندر چابهار نماد این ارتباط می باشد. همان گونه که چین در بندر گوادر واقع در پاکستان سرمایه گذاری کرده است، هند همین کار را در بندر ایرانی چابهار انجام می دهد. هدف فقط شکستن «محاصره»ی چین نیست بلکه همچنین ورود مستقیم به این بازار آسیایی و از آنجا برقراری ارتباط با آسیای میانه و نیز به راهروی جنوب- شمال تا روسیه است.
ایران در تمامی این ماجرا فقط باید به فکر کسب درآمد باشد. چه بسا که چنانچه از یک سو چین از امضای قراردادها میان تهران و دهلی نو خشمگین شده است، از سوی دیگر جادۀ جدید ابریشم همچنان با پروژه های زیرساختی گسترده در خاک ایران نفوذ می یابد. از نقطه نظر سیاسی نیز چین در حال ساختن محوری مهم با ایران همچنین به منظور خنثی کردن بلوکی است که توسط آمریکا تحمیل گردیده است.
خودمختاری سنتی هند
هند کشوری است که همواره یک سیاست خارجی مستقل برای خود به پیش می برد. هدف آمریکا هدایت آن به داخل مدار آمریکا است. لیکن از طرف هند هرگز علاقه ای واقعی برای این امر وجود نداشته است. زیرا علاوه بر میل به مقابله با چین، تمایل به بهبود روابط و ایجاد یک شراکت نزدیک با روسیه نیز وجود دارد.
آمریکا در این مرحله به نظر سختگیر و مختلف اللون می آید. هیچ شباهتی با هند ندارد که برعکس همواره نمایندۀ یک سیاست بسیار عمیق و کمتر متمایل به درگیری بوده است. در این راستا دیدار نارندرا مودی [نخست وزیر هند] با ولادیمیر پوتین و نیز دیدار میان وزرای هند و ایران نشانه های مهمی به شمار می آیند. در این برهۀ تاریخی همراهی با آمریکا به نفع دهلی نو نیست.
مترجم: مریم شرکاء

 

پاسخی بگذارید