لبنان: بازگشت دوباره به وضعیت غیرعادی

لوموند(فرانسه)

باید از بازگشت سعد حریری نخست وزیر لبنان به امور خوشحال بود. پس گرفتن قطعی استعفا از سوی وی که روز سه شنبه ۱۴ آذر آنرا رسما اعلام نمود لبنان را از بحران جدیدی آنهم یک سال و نیم بعد از بلبشویی که لبنان از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ گرفتار آن بود، نجات داد.
تصمیم حریری نقطه پایانی بود بر یک”سریال تلویزیونی” غمبار، یک درام ملی دردناک و یک” تنش زایی منطقه ای در مقیاس کوچک” که هیچ چیز خوبی برای لبنانی که قویا شکننده است در پی نداشت.
با این حال، هنوز ما از این که بازگشت اوضاع به سوی وضعیت نرمال در لبنان را جشن بگیریم خود داری می کنیم، همانطور که حزب الله، شریک ائتلافی حریری و اولین گروهی که دینفع این وضعیت است همین رویه را اتخاذ کرده است.
دلیل چیست ؟
بخاطر اینکه هنوز هیچ چیز در لبنان به وضعیت عادی باز نگشته است. با اینکه کشور سعی می کند در بیرون ( ظاهر) اوضاع درخشانی را از خود بروز دهد و این هم آگاهانه اختیار شده است و آن هم ریشه در سالهای عصر طلایی قبل از جنگ داخلی ( ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ ) دارد، ولی کشور هنوز در مسیر انحراف قرار دارد. شوم بختی ژئوپلیتیکی که لبنان را از درون می خورد، به خوبی بر همه شناخته شده است. کشوری که آنقدر استراتژیک است که نمی توان آنرا رها کرد و در عین حال بیش از حدی ضعیف است که بتوان آنرا تنها گذاشت که به تنهایی از خود دفاع کند. این وضعیت باعث شده است که دو رقیب منطقه ای یعنی عربستان سعودی و ایران تلاش کنند طبقات سیاسی لبنان را از آن خود کنند.
جنبش ۱۴ مارس که حامی رفیق حریری است در زیر اجبار و الزام ریاض قرار دارد، همانطور که اقامت اجباری سعد حریری در ریاض نیز این را اثبات کرد.
ولی جایگاه ژئوپلیتیکی توضیح دهنده همه چیز نیست. توضیح این که ۲۷ سال بعد از جنگ داخلی در لبنان، این کشور هنوز هم دارای یک شبکه برق رسانی شایسته نیست.  اگر بیروت، به عنوان ویترین کشور روزانه فقط۲۰ ساعت برق دارد، شهر طرابلس روزانه فقط ۱۲ ساعت برق دارد. تحقیقات صورت گرفته از سوی”فروم اقتصاد جهانی”، لبنان را در رده ۱۱۵ جهانی از منظر کیفیت تامین برق قرار میدهد یعنی بعد از نپال و بنین.
چه بگوییم به شما از زباله های این کشور؟!
جنبشی اعتراضی به نام” Tou Stink ” ( شما بوی بد می دهید) ناتوانی طبقات سیاسی در لبنان برای مدیریت زباله ها در این کشور در سال ۲۰۱۵ را زیر سوال برد و آتش فراوانی برافروخت ولی این بحران هنوز حل نشده است. زباله هایی که تجمع آنان باعث مسمومیت زندگی اهالی بیروت شده بود به محلی در کنار دریا برده شد ولی مشکل همچنان باقی است چون چند ماه دیگر این محل هم اشباع می شود و ظرفیت تخلیه زباله های بیشتر را نخواهد داشت.
دیده بان حقوق بشر، در کوههای اطراف این محل تخلیه زباله ها، تعداد ۱۶۰ محل که در آنها زباله ها به صورت پراکنده سوزانده می شوند و برای سلامت مردم خطرناک می باشند را شناسایی کرده است. در میان این موضوعات درخشان، دولت حریری چاره ای جز بهتر عمل کردن ندارد.
در مورد بودجه کشور، که لبنان آن را از سال ۲۰۰۵ به این طرف، دائما قرض کرده است، و امسال برای اولین بار به آن رای داده شد هم باید گفت که این کار به قیمت حسابرسی نکردن حساب های کشور در یازده سال گذشته صورت گرفته است.
این یک نقص موجود در قانون اساسی لبنان است که به اعتقاد فعالان جامعه مدنی، از آن برای مخفی کاری در زمینه هزینه های دولتی و بدهی ها و همچنین” دست به دست کردن این پرونده میان افرادی که در باره آنان تردید وجود دارد، بهره برداری می شود.
درست است که”سرباز حریری”، نجات یافته است ولی جامعه لبنانی همچنان گروگان یک طبقه سیاسی است که آشکارا ناتوان و فاسد می باشند. در سخنرانی که حریری در جمع حامیان خود در بازگشت به بیروت انجام داد او روی این موضوع تاکید کرد که” اول لبنان !”. ولی اگر می گفت ” اول لبنانی ها” بهتر بود.
زور گویی سعودی نباید به عنوان”پوششی” برای توجیه تخریب شرایط زندگی مردم در لبنان، مورد بهره برداری قرار گیرد.

چاپ نوشتار