تاریخ: ۸:۳۲ :: ۱۳۹۶/۰۸/۰۳
مرزهای بازدارندگی هسته‌ای

روسیه– ایزوستیا

در همایش دهم لوکزامبورگ که در ماه اکتبر جاری در پاریس برگزار شد، شرکت کنندگان در مورد جلوگیری از فاجعه هسته‌ای و میزان وخامت اوضاع این حوزه به بحث و گفتگو پرداختند. ۱۰ روز بعد مسئله مسابقه تسلیحات هسته‌ای جدید در سخنرانی رئیس‌جمهور روسیه در باشگاه مباحثه والدای مطرح شد. پوتین بطور مفصل تمام تضادهای موجود در این حوزه بین روسیه و آمریکا را بیان کرد. همچنین در همایش، مسئله کره شمالی به میان آمد. مشکل این است که عدم تمایل چند نسل سیاستمداران غربی برای شناسایی پیونگ یانگ به عنوان طرفمقابل مذاکره باعث شده که کره شمالی به کشور هسته‌ای بالفعل تبدیل شود و آشکار است که از این موقعیت خود عقب نشینی نخواهد کرد.

این امر تفاوت اصلی بین مسائل کره شمالی و ایران است. در این همایش ایگور ایوانف وزیر امور خارجه اسبق روسيه نیز به این نکته اشاره کرده و گفت با ایران مذاکرات طولانی و بغرنج ولی مستقیم شده بود اما کره شمالی از گفتگو اجتناب می کند. همچنین کارشناسان خارجی حاضر در همایش به این مسئله اذعان داشته و از روسيه و چین خواستند که بر کره شمالی فشار وارد آورده و آن را به متوقف کردن توسعه زرادخانه هسته‌ای متقاعد کنند.

این درخواست‌ها بهترین نشانه فلج شدن سامانه روابط بین‌المللی است. منظور این نیست که برنامه هسته‌ای کره شمالی برای روسيه و چین مشکلی در بر ندارد. ولی از پاسخ محتاط کارشناسان روس و چینی چنین برمی‌آمد: چرا ما باید مطلوب شما را دنبال کنیم و در مقابل این اقدام سود حاصله چین و روسیه چیست؟

تهدید خروج ایالات متحده از معامله هسته‌ای با ایران هم باعث بهبود اوضاع نمی‌شود. بنظر مشاوران نشریه در محافل نظامی دیپلماتیک روسيه، این تهدید بطور مستقیم کشورهای جهان سوم را به توسعه زرادخانه هسته‌ای تحریک کرده و اثبات می‌کند داشتن سلاح هسته‌ای و وسایل حمل آن تنها ضامن عدم حمله ایالات متحده است.

ایالات متحده در تعامل با متحدان خود توسعه سامانه پدافند ضد موشکی را ادامه داده و سامانه ضربه جهانی غیر هسته‌ای را ایجاد می‌کند. این عوامل همه با هم ادامه کاهش تسلیحات تهاجمی راهبردی روسيه را منتفی می‌کند زیرا این کاهش می‌تواند روسيه را با ضربه خلع سلاح کننده و رهگیری موشک‌های پرتاب شده توسط پدافند ضد موشکی مواجه کند. در این شرایط نیل به توافق دو طرف در مورد ادامه کاهش این تسلیحات تا اتمام مهلت عمل قرارداد “استارت ۳” تقریباً برابر با صفر است. اما اگر تمدید این قرارداد میسر نشود جهان برای اولین بار بعد از سال ۱۹۸۰ با گسترش توان هسته‌ای دو عضو اصلی باشگاه هسته‌ای مواجه خواهد شد.

چاپ نوشتار