تاریخ: ۹:۳۰ :: ۱۳۹۶/۰۴/۳۱
سرمقاله لوموند: دفاع، یک معادله بی راه حل در زمینه بودجه های نظامی فرانسه

 سردبیری لوموند

بحران آشکاری که این هفته میان الیزه و بالاترین سلسله مراتب اداری ارتش بوجود آمده بود در روز ۱۹ ژوییه به استعفای پر سر وسرصدای رئیس ستاد مشترک قوای مسلح فرانسه یعنی ژنرال پییر دو ویلیه منتهی شد که دوماه بعد از آغاز دوره ریاست جمهوری جدید فرانسه، می توان آنرا مشکلی هم در شکل و هم در عمق برای ریاست جمهوری دانست. از بعد شکلی استیل مامکرون در این زمینه به پایان راه خود رسیده است.
وی که به دلیل جوانتر بودن و اراده اش برای گسست با سیاست های سنتی فرانسه و مسیرهای غیرمعمولش در اداره امور انتخاب شد، با ورود به الیزه، ابعاد حکومتی کارکردهای رئیس دولت را به کار گرفته است تا هم اقتدار شخصی اش را نشان دهد و هم اقتدار نهاد ریاست جمهوری را به آن بازگرداند.
این اعتماد به این نهاد و جایگاه ریاست جمهوری در نزد مردم فرانسه می بایست برقرار می شد و رئیس جمهور، با امکاناتی که جمهوری پنجم فرانسه در اختیار او قرار داده روی این موضوع متمرکز شده و بخصوص این تمرکز را روی شخص رئیس ستاد مشترک قوای مسلح قرار داده است و از تمام نمادها و سمبل ها برای رسیدن به آن بهره برده است.
ولی عمق قضیه با شکل آن در درگیری و تضاد است و شوکی در زمینه دفاعی بوجود آمده است. با توسل به یک تغییر رویکرد در سیاست های مالیاتی دولت، بعد از سخنرانی مربوط به سیاست های کلی از سوی نخست وزیر، امانوئل ماکرون راه را برای زدن ضربه های آشکار به هزینه های دولتی به منظور جبران سبک سازی هایی که در زمینه مالیاتی وعده کرده بود، آغاز نمود.
وقتی این ضربه ها سمت و سوی خود را متوجه بودجه های دفاعی کرد، این بار ژنرال دو ویلیه سریعا روی پاهایش بلند شد و موضع دفاعی بخود گرفت. در این میان رئیس جمهور کاری جز اینکه برتری قدرت سیاسی خود بر قدرت نظامی نشان دهد، نمی توانست انجام دهد ولذا آنرا در سنگین ترین شکل و تحقیر بارترین حالت آن انجام داد.
این سکانس از قدرت نمایی در بد ترین زمان آن، یعنی در زمان برگزاری رژه ۱۴ ژوییه اتفاق افتاد : یعنی همزان با جشنی که به افتخار ارتش فرانسه برگزار می شود و الان هم در دوران محبوبیت خود قرار دارد و رئیس جمهور آمریکا نیز برای حضور در این جشن دعوت شده بود.
ماکرون چه خواهد کرد؟
زمانی که هیجان برخاسته از کنار رفتن ژنرال  بسیار محترمی همچون” دو ویلیه” فروکش خواهد کرد، رئیس جمهور فرانسه خود را در برابر یک معادله خواهد یافت یعنی معادله” بلند پروازی های فرانسه، به عنوان یک قدرت نظامی و حضور در چنین صحنه عملیاتی خارجی و امکاناتی که باید برای این منظور خرج کند. این معادله که به روشنی بدون راه حل است ، سرمنشایی برای” اختلال های روانی سیاسی است که بتازگی بروز یافته اند.
ماکرون روی تعهد خود برای برای رساندن بودجه های دفاعی به ۲ درصد تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۲۵ تاکید دارد. در واقع این به منتخبین سیاسی و به سلسله مراتب نظامی کشور باز می گردد، که اولویت های بودجه ای را تعیین کنند. ولی باز هم به عهده آنها است که اولویت ها را به روشنی تعیین کرده و آنها را مطرح کنند و از آن درس بگیرند.
در برابر امواج و جهش های تروریسم گسترده، فرانسوا اولاند تصمیم گرفته بود”پیمان امنیت” را بر”پیمان ثبات” برتری بدهد. و ماکرون نیز باید دراین زمینه ابراز نظر نماید.
در نهایت، در اوج ماجرای” ژنرال دو ویلیه”، روز سه شنبه ( ۲۷ تیرماه ۱۳۹۶ ) ماکرون با نمایندگان جناج اکثریت در مجلس ملی دیدار کرده است.
وی به آنان اطمینان داد که نه تحت تاثیر”سرجوخه گری”(کاپورالیسم ) قرار می گیرد و نه دستوری از”ژوپیتر”(خدای خدایان در افسانه های روم ) دریافت می کند. انتخاب این کلمات شاید نشان دهنده یک تحول شخصی باشد و آن اینکه” ماکرون خیلی زود از مسایل درس می گیرد”.
ماکرون در این زمینه گفته است : “من این را از شما مخفی نمی کنم که بحث های دشواری وجود خواهند داشت و هم به مسایل بودجه ای مربوط می شوند و هم به مسایل انسانی. ما در مرکز این بحث ها هستیم. هم نمایندگان و هم مردم فرانسه نیاز دارند در باره مسایل پیش آمده روشن شوند”.

چاپ نوشتار