تاریخ: ۸:۴۶ :: ۱۳۹۶/۰۱/۲۶
حل معضل سلاح شیمیائی سوریه و اتمی کره شمالی در چهار چوب سازمان ملل متحد

نوشته :عبدالرضا غفرانی

۲۴ فروردین ۱۳۹۶

در صد روز اول دولت جدید ایالات متحده، به غیر از اختلافات و دعواهای داخل حکومت آن کشور ، که منجر به کنار گذاشتن چند مقام عالی رتبه از جمله مشاور امنیتی رئیس جمهور شد _ و البته این اختلافات کما کان ادامه دارد_، شاهد بروز دو بحران و یا در واقع سه بحران در روابط وسیاست خارجی ایالات متحده بوده ایم.

بحران اولی موضوع احتمال دخالت روسیه در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در نوامبر گذشته است که بی تردید ُبعد داخلی آن  قوی تر است هر چند از جنبه روابط خارجی نیز  به خصوص رابطه با مسکو دارای اهمیت کمی هم نیست.

بحران دوم مربوط به سوریه است، که به حمله موشکی آمریکا به پایگاه هوائی سوریه منجر شد. بحران سوم مربوط به کره شمالی است. دولت ترامپ در این اثنا همچنان به تهدیدات و حتی دخالت نظامی خود ادامه می دهد که هیچ کدام نمی تواند خالی از خطر از نظر بین المللی باشد. چون می تواند اوضاع بین المللی را نا امن تر و آشفته تر سازد.

دولت ترامپ با این ایده و یا به عبارت بهتر شعار ( قبل و بعد از پیروزی در نوامبر گذشته ) کار خود را شروع کرد و ادعا نمود که وارد هیچ درگیری نظامی غیر مرتبط با آن کشور نخواهد شد. او مشکلات دیگر کشور هارا  به خود آن ها مربوط می دانست. ترامپ حتی سازمان ملل متحد را نیز زیر سئوال برد و بعضی از حامیان و طرفداران او این سازمان جهانی را “بلا اثر” و” بی خاصیت “قلمداد نمودند. اما امروز مشاهده می شود که دولت ترامپ دو موضوع و یا دو ُمعضل سوریه و کره شمالی را با امنیت بین المللی (ولابد امنیت ملی ایالات متحده !) پیوند زده  و به طور پر رنگی آن را در سطح بین المللی مطرح ساخته و تبلیغ نموده است . پس بااین ترتیب معلوم و آشکار است که سازمان ملل متحد ، تشکیلاتی بی خاصیت ( البته به زعم ترامپ و همانطور که مطرح کرده بود ) نیست و نمی تواند باشد.

پس اکنون که این سازمان دارای وزن و اعتبار بوده و هست، چرا دولت جدید آمریکا برای بحران های کنونی  از این سازمان به نحو  مطلوب استفاده نمی کند؟

سازمان ملل متحد دارای تشکیلات و امکانات و متخصصین کافی در زمینه سلاح اتمی وشیمیائی است که با استفاده از امکانات و ابزار خود در مورد احتمال به کار گیری سلاح شیمیائی توسط دولت سوریه تحقیق و بررسی و اظهار نظر بی طرفانه ای کرده و نتیجه کار خود را در معرض قضاوت افکار عمومی جهان قرار می دهند.

در مورد بحران مربوط به سلاح هسته ای کره شمالی، که ظاهرا آمریکا بسیار از کارُبرد آن  نگران بوده و آن را خطری برای امنیت ملی خود می داند بهتر است به جای یک جانبه گرائی و تهدید و زور این موضوع هم به سازمان بین المللی انرژی اتمی ارجاع شود تا این امکان به وجود آید که راه حلی بین المللی با توجه به کنوانسیون های موضوعه در این زمینه پیدا و ارائه شود. باید به خاطر آورد که ایالات متحده دوبار در ارتباط با وجود سلاح اتمی و یا احتمال تولید آن توسط عراق و سپس ایران اشتباه کرده است! در مورد عراق علی رغم گزارش و تاکید سازمان بین المللی انرژی هسته ای مبنی بر عدم وجود تولید سلاح هسته ای توسط عراق، به همین بهانه همراه با انگلستان و برخی دیگر از کشور ها به عراق حمله کرد که آثار و عواقب آن هنوز محسوس است هر چند بعدا به عدم وجود این سلاح در عراق اعتراف کردند. در مورد ایران هم سر و صدا و جار جنجال فراوانی توسط محافل مشخصی در ایالات متحده به راه انداخته شد ولی بعدا و به خصوص با حصول توافق هسته ای میان ایران و ۱+۵ که ایران فقط در جهت استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای فعالیت داشته است.

لذا در شرایط کنونی ، قطعا بهترین شیوه حل این مشکلات در سطح بین المللی است و بهترین مکان هم برای آن سازمان جهانی یعنی سازمان ملل متحد و سازمان تخصصی آن ، یعنی سازمان بین المللی انرژی اتمی است.

چاپ نوشتار