گروه:
تاریخ: ۱۰:۱۴ :: ۱۳۹۵/۱۰/۲۲

عصر دیپلماسی: وقتی مردم انقلاب کردند٬ با اولین مشکلاتی که بوجود آمد٬ گفتند «ببین این مردم نادان را که عکس آقا را در ماه دیده‌اند! خوشا به درایت ما که نقشی در این انقلاب نداشتیم!»

وقتی جنگ شد و مردم برای دفاع از خاک‌‌شان به جبهه‌ها رفتند٬ گفتند « ببین چطور جوان‌های مردم را با کلیدهای پلاستیکی بهشت فریب دادند و دسته دسته روی میادین مین فرستادند! ما که در این کشتار سهمی نداشتیم!»

وقتی مردم خواستند از طریق صندوق‌های رای در سرنوشت خودشان تاثیر بگذارند و جامعه‌شان را اصلاح کنند٬ گفتند «ببین این مردم ساده‌لوح را که چگونه بین بد و بدتر انتخاب می‌کنند! ما که شناس‌نامه‌هایمان حتی یک مُهرهم نخورده است!»

وقتی مردم از مذاکرات هسته‌ای حمایت کردند تا بار سنگین تحریم‌های اقتصادی و سایهء سیاه تهدید‌های نظامی را از سر خود باز کنند٬ گفتند «ببین این مردم فرومایه را که حاضر نیستند برای رسیدن به “آزادی” و “دموکراسی” هیچ بهایی بپردازند! خوشا به صلابت ما که به هیچ گونه سازش‌گری تن نمی‌دهیم!»

وقتی جوان‌های مردم در عراق و سوریه به جنگ تروریست‌های القاعده و داعش و جببه النصره رفتند تا منطقه را از سبعیت و نفرت‌شان رها کنند٬ گفتند‌ «ببین چطور در کشورهای منطقه دخالت می‌کنند و به آتش جنگ دامن می‌زنند! خوشا به وجدان بیدار ما که جز به “حقوق بشر” به چیزی دامن نمی‌زنیم!»

و امروز که مردم با جمعیت میلیونی به بدرقهء پیکر سیاست‌مداری رفتند که در تمام این سال‌ها در کنار آن‌ها نشست و املا نوشت٬ گفتند «ببین این مردم سهل‌انگار را که چگونه غلط‌های املای سیاست‌مداران را نادیده می‌گیرند و پاک می‌کنند! خوشا به حافظهء ما که تاریخ را فراموش نمی‌کنیم»

راست می‌گویند؛ در تمام این سال‌ها حتی یک «غلط» هم نداشته‌اند٬ آن‌ها که مدادشان هنوز تراشی نخورده است.

نویسنده: علی نصری

چاپ نوشتار